(कोरस)
सपना सबै टुटेर गयो,
आँखा सधैं आँशुमा डुब्यो,
जसलाई प्रेम गरे आफूभन्दा,
उसैले विश्वास तोडेर गयो।

खोलालाई बगरले साथ नदिएको कहाँ हो र,
खोलाले आफैं बाटो बनायो, बगरको के दोष?
मैले नि तिमीलाई साथ नदिएको त कहाँ हो र,
तिमीले अरु कसैलाई रोज्यौ, मेरो के दोष?

(कोरस)
सपना सबै टुटेर गयो,
आँखा सधैं आँशुमा डुब्यो,
जसलाई प्रेम गरे आफूभन्दा,
उसैले विश्वास तोडेर गयो।

हराउँथ्यौ हामी आफ्नै संसारमा,
देख्थ्यौ सपनाहरू एउटै आँखामा,
भुलाउँथ्यौ दुखहरू एउटै अँगालोमा,
बाँड्थ्यौ खुशीहरू संगै हाँसोमा।

(कोरस)
सपना सबै टुटेर गयो,
आँखा सधैं आँशुमा डुब्यो,
जसलाई प्रेम गरे आफूभन्दा,
उसैले विश्वास तोडेर गयो।

नसोध अब फेरि “कस्तो छौ?” भनेर तिमी,
म मस्त छु, बेस्त छु, आनन्द छु आफ्नै संसारमा।
संगै बिताएका याद आउँछन् मलाई पनि,
तर भुलाइदिन्छु जिन्दगी साँझको नशामा।

(कोरस)
सपना सबै टुटेर गयो,
आँखा सधैं आँशुमा डुब्यो,
बाँच्ने सबै कारण हरायो,
सास पनि बोझझैँ लाग्यो।

याद आउन सक्छ मेरो, आस भने नग र,
मन मरिसक्यो, नजिक हुने प्रयास नग र।
टुट्छ खुशी, टुट्छ विश्वास, टुट्छ साथ पनि,
गल्ती सब तिम्रै थियो—माया र विश्वासघात पनि।

(कोरस)
सपना सबै टुटेर गयो,
आँखा सधैं आँशुमा डुब्यो,
जसलाई प्रेम गरे आफूभन्दा,
उसैले विश्वास तोडेर गयो।

[शेर १]
भ्रष्टतामा डुब्दै थियो देश, अन्धकारले घेरेको,
परिवर्तनको बाटो रोजेँ, मौन बस्न सकिन आमा।

[मतला दोहोर्याउने]
देशका लागि ज्यान दिएँ, सहारा बन्न सकिन आमा,
सबैको भलो सधैं सोचेँ, तर आफैं बाँच्न सकिन आमा।

[शेर २]
गलतलाई गलत भनें, सत्यको ज्वाला बाल्दै,
भ्रष्टको जालमा परेँ, गोली छल्न सकिन आमा।

[वाद्य ब्रेक ]

[शेर ३]
आँसुका पानामा, रगतले लेखियो इतिहास,
देश उज्यालो बनाउन, अन्धकार सहन सकिन आमा।

[मतला दोहोर्याउने]
देशका लागि ज्यान दिएँ, सहारा बन्न सकिन आमा,
सबैको भलो सधैं सोचेँ, तर आफैं बाँच्न सकिन आमा।

[शेर ४]
मेरो स्वर भासियो सडकमा, मेरो सास विलीन भो,
न्याय खोज्दा प्राण लियो, सरकार चिन्न सकिन आमा।

[अन्तिम मतला]
देशका लागि ज्यान दिएँ, सहारा बन्न सकिन आमा,
सहिदको रगतले लेखियो, मुटु भरी यो गाथा आमा।